ันแบบใหม่อีกแน่ อีกทั้งเจ้านึกว่าจะสามารถลงจากโลกระดับสวรรค์ได้ตามใจชอบหรือ? ต้องใช้เวลายาวนานมาก น่าเหนื่อยหน่าย”
“ท่านบอกตรงๆ ว่าขี้เกียจก็ได้ ฟังดูแล้วการเปิดวงเวทน่าจะเป็นเรื่องยุ่งยากมาก ตัวท่านเองยังหาข้ออ้างไม่อยากไปทั้งวัน” จินเฟยเหยาเบ้ปากมองพี่กระจกที่อยู่กลางอากาศ สงสัยว ว่านี่คือลุยภูเขาดาบลงทะเลเพลิง[1] ทำไมเขาจึงหาข้ออ้างไม่ยอมไปตลอด
“แค่ก!” พี่กระจกส่งเสียงไอ จากนั้นกระแอมให้ลำคอโล่งและเอ่ยว่า “ที่จริงก็ไม่ยุ่งยาก ข้าคิดจะให้ลาภลอยแก่ผู้เยาว์รุ่นหลังมากๆ ถ้าตาเฒ่าอย่างพวกเราจัดการเรื่องรอบกายเสร็จหมด ดแล้ว พวกเจ้าจะไปพบลอภลอยจากที่ใด แล้วจะทำให้พลังบำเพ็ญเพียรรุดหน้าอย่างพรวดพราดได้อย่างไร”
จินเฟยเหยาไม่ส่งเสียง คำพูดนี้ไม่ผิด ผู้บำเพ็ญเซียนบางคนค้นหาโชควาสนาที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้มาชั่วชีวิต บางคนได้ศิลาวิญญาณกองใหญ่ บางคนกลับได้ของวิเศษอันยอดเยี่ยม บางคนได้เ เคล็ดวิชาที่เหนือล้ำกว่าผู้บำเพ็ญเซียนในขั้นเดียวกัน อย่างเช่นตนเอง ก็ได้เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญจากในชามหยกใบหนึ่ง ถ้ามิใช่เพราะสิ่งนี้ ตอนนี้ตนเองคงต้องหาสำนักแห่งหนึ่งอาศ ศัยอยู่กินระหว่างรอความตาย ไม่ใช่สิ อาจจะแก่ตายไปน
