เดินออกจากประตูใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จินเฟยเหยารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ดูไม่ออกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง นางนิ่งอึ้ง จากนั้นพลันได้สติคืนมา รากต้นไม้!
ภายในดินที่นอกจากดินสีแดงและสินแร่แล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นๆ กลับปรากฏรากไม้จำนวนไม่น้อย ในดินเหนือศีรษะมีรากจำนวนมากห้อยลงมา อีกทั้งพวกมันกำลังงอกอย่างรวดเร็ว ทะลุผ่านอุโมงค์ใต ต้ดินยื่นตรงเข้าไปในดินที่อยู่ใต้เท้า เติบโตจากหนาครึ่งนิ้วเป็นเท่าท่อนแขนก็ยังไม่ยอมหยุด
“ไป! รีบออกไปดูเร็ว” จินเฟยเหยาเรียกหวาหวั่นซีอย่างรวดเร็ว ตัดรากไม้ที่ขวางทางอุโมงค์ใต้ดินออกแล้วรุดไปเมืองซั่นเหริน
ต้นไม้เติบโตอย่างรวดเร็วเกินไป อีกทั้งระหว่างทาง จินเฟยเหยาเจอเผ่าพิภพที่นำทางก่อนหน้านี้ เวลานี้เขากำลังถูกรากไม้ที่งอกออกมารัดพันไว้แน่นจนใบหน้าบวมมีสีม่วงแดง ท่าทางใ ใกล้จะขาดใจแล้ว
จินเฟยเหยารีบตัดรากไม้ช่วยคนออกมา จากนั้นถามว่า “เจ้าติดอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่กลับไปกินข้าวหรือ?”
เผ่าพิภพคนนี้เดิมทียังสูดลมหายใจหลายครั้ง พอได้ยินนางพูดแบบนี้จึงรีบแก้ต่างว่า “ใต้เท้าจินใส่ความ ท่านบอกว่าต้องรอสามสิบวันนี่นา ดังนั้นข้าจึงกลับไปเรียกคนมาผลัดเปลี่ยน นกันเฝ
