้า ข้าเฝ้าคนเดียวเจ็ดวันคงต้องหิวตาย ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีคนแจ้งข่าว ผู้ใดจะรู้ว่าข้าเพิ่งวิ่งมาได้ครึ่งทางจะมีสิ่งของยื่นออกมาจากในดินรัดข้าไว้ที่นี่ ต้องเป็นส สัตว์ปิศาจที่ร้ายกาจแน่ มีมือมีเท้ามากมายอันตรายอย่างยิ่ง”
“เจ้าไม่เคยเห็นต้นไม้หรือ?” จินเฟยเหยาถามอย่างประหลาดใจ ถึงที่นี่จะไม่มีต้นไม้ แต่ก็มีรากหญ้า แค่ขนาดเล็กหน่อย ไม่ใช่แม้แต่รากต้นไม้พวกเขาก็ยังจำไม่ได้หรอกนะ
“นี่คือรากต้นไม้?” เผ่าพิภพลูบคลำคอที่ถูกรัดเป็นรอยแดงพลางเอ่ยอย่างประหลาดใจ “เมื่อก่อนข้าเคยเห็นแต่รากหญ้า ทุกคนต่างแย่งกันกิน สองรากใหญ่กว่าเส้นผมนิดเดียว นอกจากนี้ ก็กินสาหร่าย รากของสาหร่ายพวกนั้นก็ไม่ใช่แบบนี้ ถ้าเป็นเผ่าพิภพที่อาศัยอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน ขนาดสาหร่ายยังไม่ได้กินเลย”
“รากต้นไม้ คิดไม่ถึงว่านี่คือรากต้นไม้ สิ่งนี้มีชีวิตสินะ ขยับไปขยับมา” เผ่าพิภพมองรากต้นไม้ที่งอกอย่างรวดเร็วด้วยตาเป็นประกาย มีสีหน้าวาดหวัง
“ไม่ใช่มีชีวิต ไม่ถูกสิ ถ้าบอกว่ามีชีวิตก็ไม่ผิด เพียงแต่ความหมายคนละอย่างกับคำว่ามีชีวิตอย่างที่เจ้าคิด” จินเฟยเหยามองรากต้นไม้เหล่านั้น เนื่องจากเติบโตเร็วเกินไปจึงดูเหมือน นงูขนาดใหญ่บิดตัวชอนไชไป
