หุบปากแล้วไปยืนข้างหวาหวั่นซีก่อน”
“อ๊บ?” พั่งจื่อมองจินเฟยเหยาอย่างประหลาดใจ ยายนี่ผิดปกติมาก คิดไม่ถึงว่าจะสงบนิ่งขนาดนี้ สีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? คงไม่ได้รู้สึกว่าเสียแรงขุดนาโคลนท ทะเลเปล่าๆ เมืองซั่นเหรินถูกทำจนเละเทะจึงคิดจะวางเพลิงเผ่าพืชพรรณในโลกวิญญาณจ้งถู่ให้หมดเกลี้ยงเป็นการระบายโทสะหรอกนะ!
สีหน้าของจินเฟยเหยาเคร่งขรึมเกินไป ทำให้พั่งจื่อที่ติดตามนางมาตั้งแต่เล็กไม่เคยชินอย่างยิ่ง มันจึงถือว่าความผิดปกติของนางเป็นความวิปริต
ที่จริงนางกำลังครุ่นคิดเรื่องสำคัญยิ่งกว่านั้น มองความมหัศจรรย์เบื้องหน้า นางก็เอ่ยว่า “หวั่นซี พั่งจื่อ ที่นี่มอบให้พวกเจ้าสองคนจัดการ ขอมอบเรื่องช่วยเผ่าพิภพตั้งถิ่นฐานให้ พวกเจ้า ในถุงเฉียนคุนพวกนี้มีสิ่งของที่ใช้เป็นประจำ พวกเจ้าเอาไป จำเป็นต้องใช้อะไรก็นำออกมาใช้ ข้าจะไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก่อน ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องไปหาข้า ถึงอย่างไรก็มีการร รับรู้อยู่ ให้รู้ว่าปลอดภัยดีหรือตกอยู่ในอันตรายก็พอ”
จินเฟยเหยามอบถุงเฉียนคุนสี่ถุงให้หวาหวั่นซีแล้วลงใต้ดินไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตามลำพังแบบเห็นการตายดุจการกลับคืนสู่มาตุภูมิ
……………………………….
[1] ถึงไม่เคยกินเนื้อสุกร
