อ เคยเห็นพืชพรรณเพียงไม่กี่ต้น ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดคือต้นที่อยู่ในสวนบ้านตนเอง ทว่าเบื้องหน้ามีต ต้นไม้มากมายแบบนี้ เขาชมดูจนตาลายและโง่งมไม่ต่างจากประชาชน ทว่าโชคดีที่เขาพอมีพื้นฐานมาบ้าง ถึงไม่เคยกินเนื้อสุกรแต่ก็เคยเห็นสุกรวิ่ง[1] ตอนนี้เขาชื่นชมตนเองอย่างยิ่งที่อ อยู่ว่างไม่มีอะไรทำก็เคยพลิกดูตำราบันทึกต้นไม้ดอกไม้ ถึงตอนนั้นจะแค่ฆ่าเวลาแก้เบื่อก็เถอะ
ไอหนักๆ หลายครั้ง เขาจึงชี้พืชพรรณโดยรอบอย่างภาคภูมิ เอ่ยแนะนำให้ประชาชนของตนเองฟัง แน่นอนว่าสิ่งที่กล่าวคือ นี่คือต้นไม้นั่นคือหญ้า ทางนั้นคือดอกไม้ ที่ห้อยอยู่คือผลไม้
ขณะกำลังพูดอย่างตื่นเต้นยินดี ในพุ่มไม้พลันมีบางอย่างถลันออกมา ทำให้เผ่าพิภพตกใจจนกุมศีรษะวิ่งหนี ส่วนสิ่งที่กระโดดออกมาจากในนั้นกลับเป็นพั่งจื่อ ทุกคนด่าทอมันในใจอยู่หล ลายประโยค แล้วรวมตัวกันห้อมล้อมราชันอี้ถู่อีกครั้ง ฟังเขาอธิบายถึงสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างรอบรู้
ส่วนพั่งจื่อเทินใบไม้ใบใหญ่บนหัว วิ่งกลับมาอยู่ข้างกายจินเฟยเหยา ทำท่าทำทางคิดจะบอกความเปลี่ยนแปลงของที่นี่ จินเฟยเหยากลับมองดูรอบด้านเงียบๆ จากนั้นเอ่ยเรียบเรื่อย “รู้ แล้ว ตอนนี้ข้ามีเรื่องต้องครุ่นคิด เจ้า
