จะไม่ค่อยพอใจ ไม่รู้ว่าใครยั่วโทสะเขา” จินเฟยเหยาครุ่นคิด แล้วเล่าเรื องที่เห็นเขาโดยบังเอิญออกมา
“ช่างเขา แปดส่วนคงเป็นเพราะปราณแห่งการเข่นฆ่าเข้มข้นเกินไปจึงเกิดโทสะ” จู๋ซวีอู๋โบกมือ เรื่องนี้ก็แล้วกันไปแบบนี้ จากนั้นถามอีกว่า “เจ้าบอกว่ามีธุระจะคุยกับข้า มีเรื่องอะไ ไร?”
จินเฟยเหยายื่นมือมาแล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “เรื่องที่เจ้ารับปากข้าไว้ล่ะ? ได้เนื้อสัตว์ปิศาจมาเท่าไร ตอนนี้ข้าคิดจะกลับไปแล้ว”
“เร็วขนาดนี้เชียว!” จู๋ซวีอู๋ตกใจอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าจะจากไปเร็วขนาดนี้ จึงยกถุงเฉียนคุนในมือขึ้นส่ายไหว “ไม่รู้ว่ามีเท่าใด ข้ามอบให้ไป๋เจี่ยนจู๋ทำ เขาต้องไม่ตั้งใจทำแ แน่ๆ”
จินเฟยเหยารับถุงเฉียนคุนมาแล้วใช้การรับรู้กวาดดู มีสิ่งของไม่มากนักจริงๆ เพียงพอให้กินสิบวันครึ่งเดือน แต่นี่ก็เก็บเกี่ยวได้เกินความคาดหมายแล้ว ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ดังน นั้นนางจึงกล่าวขอบคุณ “เผ่าพิภพผู้อ่อนแอที่กำลังจะกินอิ่มสวมอุ่นเหล่านั้นต้องขอบคุณเจ้าอย่างยิ่งแน่ เดิมทีข้าว่าจะให้พวกเขาตั้งป้ายให้เจ้า แต่เจ้าคัดค้านมาตลอด อย่างนั้นก็ช ช่างเถอะ ข้าไปก่อนละ สถานที่ที่ข้าอาศัยอยู่ทั้งเล็กทั้งแคบ ต่อไปเปลี่ยนสถานที่แล้วค่อยเชิญท่
