านไปเป็นแขก”
พูดแจ้วๆ จบ จินเฟยเหยาก็คิดจะจากไปกับหวาหวั่นซี
จู๋ซวีอู๋รีบเอ่ยว่า “จะไปจริงๆ หรือ? เจ้าอย่าพูดเรื่องไม่น่าเชื่อถืออย่างช่วยผู้อ่อนแอเลย เจ้าอยากรั้งอยู่หรือไม่ ที่นี่คือทัพสิบสอง เจ้าก็เป็นคนของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน อยู่ท ที่นี่ปลอดภัยมากกว่าวิ่งวุ่นไปทั่ว”
“รั้งอยู่ขายแรงงานหรือ! ข้าไม่ได้ว่างขนาดแล่นมาขายชีวิตที่นี่เพื่อแย่งชิงสิ่งของให้พวกเจ้า ได้ผลประโยชน์ไม่มากแต่กลับต้องขายชีวิตไม่น้อย ไม่คุ้มค่าเกินไป ไม่ทำ” จินเฟยเหยา ารีบเอ่ยปฏิเสธ นี่ถือเป็นเรื่องดีอะไร ยุ่งยากแท้ๆ ถ้าสำนักจินคุนอยู่ก็ช่างเถอะ ยังถือว่าเป็นสำนักของตนเอง อาศัยลมบูรพาหาเงินทุน[1]หน่อยก็ดี ถ้าคนถูกหงลากตัวไปแล้ว ตนเอง คงอาศัยคนอื่นๆ ให้ช่วยทำงานไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นคนเหล่านี้ยังเคยคิดร้ายกับตนเองด้วย
เดิมทีนางยังเคยคิดจะเอ่ยถึงเรื่องขายแร่สำเร็จรูป คำพูดมาถึงปากก็กลืนลงไปอีกครั้ง ถ้าหลังจากคนเหล่านี้ได้ยินแล้วเกิดความคิดขุดเหมืองอีกครั้ง มิใช่เพิ่มความยุ่งยากให้ตนเองหรื อ
ดังนั้นนางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา สิ่งที่พูดออกมากลับเป็นประโยคนี้ “ข้าไปก่อนนะ ถ้าเจอฮุ่นตุ้นเจ้าก็ทักทายนางแทนข้าด้วย”
จู๋ซวีอู๋มองนางอย่างงุ
