นงง “ข้าบอกว่าฮุ่นตุ้นหนีไปแล้ว ไม่รู้ว่าหนีไปที่ใด เจ้าจะให้ข้าถ่ายทอดคำพูดแทนเจ้าได้อย่างไร”
“พอเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมีวิธี ขออำลาตรงนี้” จินเฟยเหยาขยิบตาให้เขา ยิ้มแย้มแล้วเอ่ยอำลา
“ก็ได้ ต่อไปถ้าว่างค่อยพบกัน” จู๋ซวีอู๋แสร้งเป็นไม่เห็นนางขยิบตา ตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
การเร่งรุดมาเมืองเป่ากวงครั้งนี้เพิ่งอยู่ได้สามวันกว่า จินเฟยเหยาก็ลากหวาหวั่นซีกลับไป ครุ่นคิดอย่างละเอียด พบว่าคนทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องอะไรเลย การเก็บเกี่ยวเพียงอย่างเ เดียวคือซื้อเมล็ดพืชได้ไม่น้อย
พวกนางสองคนโดยสารพรมบินจากไปภายใต้สายตามองส่งของจู๋ซวีอู๋ ตอนออกจากเมืองยังถูกไต่สวนรอบหนึ่ง โชคดีที่ใช้ชื่อของสำนักตงอวี้หวงไปจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น
เพิ่งเดินออกมา หวาหวั่นซีจึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ฮุ่นตุ้น? เจ้ายังรู้จักสัตว์ร้ายอื่นๆ อีกหรือไม่?”
จินเฟยเหยาเล่าต้นสายปลายเหตุที่ได้พบฮุ่นตุ้นให้นางรู้ เนื่องจากเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนหลอมสร้างร่างกายของหวาหวั่นซีเสร็จสิ้น นางจึงไม่รู้เรื่องต่างๆ มากมาย ต้องค่อยๆ อธิบายท ทีละเรื่อง แน่นอน แม้แต่เรื่องจู๋ซวีอู๋หลับนอนกับฮุ่นตุ้นนางก็เล่าออกมา
“เจ้าสงสัยว่าที่จริงฮุ่นตุ้นอยู่ในร่
