จินเฟยเหยาติดตามด้านหลังจู๋ซวีอู๋ มาถึงค่ายทัพสิบสองของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน เนื่องจากเขาเป็นตัวแทนของสำนักตงอวี้หวง ดังนั้นจึงไม่อาศัยอยู่รวมกับผู้บำเพ็ญเซียนของโลกวิญญาณเ เหอเซี่ย
เพิ่งเดินเข้าไปใกล้ที่นี่ จินเฟยเหยาก็รู้สึกได้ถึงปราณแห่งการเข่นฆ่าขุมหนึ่งพวยพุ่งขึ้น เพียงใช้ตาเนื้อมองไป ก็เห็นกลางอากาศเหนือค่ายมีสีโลหิตจางๆ นางจุปากเอ่ยถาม “ศิษย์ห หลานของท่านเป็นแบบนี้จะเกินไปหน่อยหรือไม่ ท่านไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวหรือ?”
“จะยุ่งเกี่ยวได้อย่างไร เขาเดินบนเส้นทางแห่งการเข่นฆ่า ชาตินี้ถูกกำหนดให้เป็นเช่นนี้” จู๋ซวีอู๋ย่อมรู้ว่าจินเฟยเหยาพูดถึงอะไร จึงส่ายศีรษะตอบรับคำหนึ่ง
“ถ้านี่ถือว่าเป็นสำนักอันเที่ยงธรรมที่มีชื่อเสียง อย่างนั้นข้าคงเป็นคนดีมาสิบชาติ” จินเฟยเหยาส่ายศีรษะเช่นเดียวกัน ติดตามด้านหลังจู๋ซวีอู๋เดินเข้าไปในสีโลหิตนี้
เวลานี้พลังบำเพ็ญเพียรของนางกลับคืนเป็นดังเดิมแล้ว ถ้าไม่มีความจำเป็น ปกติจินเฟยเหยาจะไม่ซ่อนพลังบำเพ็ญเพียร คนอย่างนางไม่ระวังตัวขนาดนั้น
จู๋ซวีอู๋พานางเข้ามาในค่าย ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนคารวะเขามาตลอดทาง นอกจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นว่างเปล่าซึ่งค้นหาวัตถุดิบธาตุสายฟ้าในโลกระดับเท
