พตลอดปีตลอดชาติแล้ว ผู้บำเพ็ญเซียน นขั้นแปลงจิตก็เป็นคนที่มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงที่สุดในโลกระดับวิญญาณ ทุกคนจึงให้ความเคารพเป็นธรรมดา
บนหลังคาห้องที่สูงที่สุดในค่ายมีคนผู้หนึ่งกำลังเข้าฌานอยู่ ปราณสีโลหิตทั้งหมดพลุ่งออกมาจากร่างของเขา มองเงาร่างอันคุ้นเคยนั่น จินเฟยเหยาอดถอนหายใจไม่ได้ “กิ่งไผ่ที่มี สีเขียวมากมายในอดีต ตอนนี้เสียหายกลายเป็นสีแดงหมดแล้ว”
ได้ยินคำพูดของนาง จู๋ซวีอู๋ก็มองนางสองครั้งอย่างจนใจ “ข้ายังนึกว่าเจ้าจะเป็นห่วงเขา คิดไม่ถึงว่าจะสังเกตแต่ความเปลี่ยนแปลงของไผ่วั่นคง”
“เป็นห่วงเขา?” จินเฟยเหยาเลิกคิ้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “จริงสิ อาไตของเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ กระต่ายตัวนั้นรูปร่างอ้วนท้วนมาก ย่างแล้วต้องรสชาติไม่เลวแน่”
“วันๆ รู้จักแต่กิน เจ้ารอสักครู่” จู๋ซวีอู๋บอกกล่าว แล้วตะโกนบอกไป๋เจี่ยนจู๋บนหลังคา “เจี่ยนจู๋ เจ้าดูสิว่าใครมา”
ไป๋เจี่ยนจู๋กำลังปลดปล่อยปราณแห่งการเข่นฆ่าในร่างกาย ปราณแห่งการเข่นฆ่าปลดปล่อยออกมาอย่างยุ่งเหยิง จากนั้นจัดระเบียบแล้วเก็บกลับเข้าร่างกาย ราวกับโคสำรอกพืชที่กินเข้าไปกลับม มาเคี้ยวใหม่อีกครั้ง ทำให้ปราณแห่งการเข่นฆ่าหลอมรวมเข้ากับตนเองได้ดียิ่งขึ้น
