เองว่าเฟยเหยาราวกับคนคุ้นเคย
“เจอครั้งที่แล้วเจ้ายังเป็นขั้นกำเนิดใหม่ช่วงกลางอยู่เลย ตอนนี้ไม่รู้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใด เจ้าคงไม่ได้สลายพลังเปลี่ยนเป็นขั้นสร้างฐานหรอกนะ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ ถึ งเจ้าจะทำแบบนี้ เทาเที่ยก็คงไม่ให้เจ้าสลายพลังจนถึงขั้นนั้น หรือเพื่อสลัดหลุดจากเทาเที่ยเจ้าจึงสลายจินตัน ดังนั้นพลังบำเพ็ญเพียรจึงลดลงเป็นขั้นสร้างฐาน?” ผู้บำเพ็ญเซียน คนนั้นเอ่ยต่อ
จินเฟยเหยาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงขมวดคิ้วเอ่ยถามอย่างดุดัน “เจ้าเป็นใครกันแน่!”
“ข้า? เจ้าลืมข้าเร็วขนาดนี้เชียว” ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตคนนี้เบิกตามองดูนาง รู้สึกไม่พอใจที่นางจำตนเองไม่ได้
“ไม่ต้องมาเสแสร้ง เจ้าเป็นใครกันแน่ คิดไม่ถึงว่าจะรู้เรื่องของข้ามากมายขนาดนี้” จินเฟยเหยาจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงอำมหิตอย่างยิ่ง
“อุ๊บส์…” ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตคนนั้นหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าคือจู๋ซวีอู๋”
“หา!”
……………………………………
[1] เป่ากวง หมายถึง แสงเจิดจรัสของสิ่งล้ำค่า
