ใจบุรุษเลย ยสักนิด ไม่เช่นนั้นต้องติดกับเขาแน่ ใบหน้าอ่อนโยนแฝงความเอียงอายปรากฏขึ้นในห้วงสมองของเหรินเซวียนจือทำให้เขาตกใจจนต้องรีบมองหวาหวั่นซีเพื่อขับไล่เงาร่างของสยงเทียนคุนอ ออกไป
เห็นเขาไม่ถาม จินเฟยเหยาก็แปลกใจ พลันนึกได้ หรือว่าแม้แต่เสี่ยวสยงคนผู้นี้ก็ไม่ละเว้น!
พบว่าสายตาของจินเฟยเหยาแปรเปลี่ยน เหรินเซวียนจือก็เข้าใจทันทีว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นจึงเอ่ยว่า “คนที่เจ้ารู้จักผู้นี้โหดเหี้ยมอำมหิตมาก หน้าตากลับเหมือนสตรี ตอน นเพิ่งออกมาทัพสิบสองของพวกเราทั้งหมดอยู่ด้วยกัน แต่ต่อมาเขาถูกเผ่ามารลากไป”
“เผ่ามารลากตัวไป? คงไม่ใช่คนที่ชื่อหงหรอกนะ” จินเฟยเหยาหลุดปากออกมา ถูกหงที่อยู่ขั้นแปลงจิตพาไปคงเคราะห์ร้ายมากกว่าดี รักษาประตูหลังไว้ไม่ได้!
“เขาเอง หงที่หนึ่งคนกลายเป็นกองทัพ ร้ายกาจอย่างยิ่ง เจ้ามีคนรู้จักเยอะจริงนะ” เหรินเซวียนจือคิดไม่ถึงว่าคนที่ยายนี่รู้จักจะมีมากมาย หากมิใช่วิปริตก็เป็นบุคคลอันร้ายกาจ “ทั พสิบสองแบ่งเป็นสามขุมกำลัง เขาถูกเผ่ามารพาไปสถานที่อื่น ตอนนี้เผ่ามนุษย์และเผ่ามารร่วมมือกัน ดังนั้นจึงยินยอมไปเอง”
“อืม” จินเฟยเหยาตอบรับคำหนึ่ง ในใจกลับเป็นห่วงสยง
