เจ้าจะกังวลมาก ไม่จริงน่า เจ้าอย่าขู่ข้านะ ข้าทนรับการที่เจ้าเปลี่ยนเป็นคนดีไม่ไหว” จินเฟยเหยาเห็นเขาขมวดคิ้ว มีท่าทางห่วงใยประเทศชาติและราษฎร จึงอดเอ่ยด้วยสีหน้า าหวาดกลัวไม่ได้
“เจ้าอย่าท้าทายความอดทนของข้าครั้งแล้วครั้งเล่าจะได้หรือไม่ ข้าจำได้ว่าตอนเพิ่งพบเจ้า เจ้าไม่ได้น่าชังขนาดนี้นะ ตอนนี้ทำไมยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด!” เหรินเซวียนจือเอ่ย
จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ “ความหงุดหงิดของเจ้าเกิดจากใจ ขอเพียงในใจไร้ความหงุดหงิด ย่อมมองเห็นข้าเป็นเช่นในอดีต ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นเจ้ายืนอยู่บนหลังคา ท่าทางสะอาดบริสุทธิ์แ และสง่างาม ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมจึงได้ว้าวุ่นขนาดนี้”
“ตอนนี้พอเห็นเจ้าข้าก็มีโทสะแน่นอก สะอาดบริสุทธิ์ไม่ไหว!” เหรินเซวียนจือเอ่ยอย่างเย็นชา
“อย่าสิ” จินเฟยเหยาเอียงศีรษะยิ้มให้เขา “เจ้าต้องสงบนิ่งหน่อย ตอนนั้นคืนเดียวเจ้านอนกับสตรียี่สิบนางยังรักษาอารมณ์เช่นนี้ไว้ได้ ตอนนี้จะว้าวุ่นไม่ได้”
ได้ยินจินเฟยเหยาเอ่ยถึงสตรียี่สิบนาง สีหน้าเหรินเซวียนจือยิ่งเคร่งเครียด มองหวาหวั่นซีทันที
“หวั่นซี เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าหมอนี่ร้ายกาจมาก ตอนกลางคืนสตรียี่สิบนางจะถูกเขาดึงพลังหยินมาเสริมพลังหยาง” จิน
