ว่าจะทำความดีโดยช่วยเหลือพวกผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายไปทั่ว เพียงเพื่อยืมมือผู้อื่นไปทำร้ายคนเพิ่มอีกหลายคน คนประเภทนี้ไม่ยอมเผชิญหน้ากับอันตรายโดยตรงหรอก ตอนนี้ค่ายของเผ่าปิศาจอยู่ไม่ไกลนัก เขาคงไม่ลงมือ
“คิดจะคลี่คลายง่ายดายยิ่ง เจ้ามาให้ข้าเสริมพลังครั้งหนึ่งเรื่องนี้ก็แล้วกันไป เจ้าบอกว่าเรื่องเล็กนี่ คาดว่าสำหรับเจ้าแล้วคงไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่โต” เหรินเซวียนจือหรี่ตามองจินเฟยเหยา ดูว่านางจะตอบอย่างไร
“เจ้าคิดว่านี่เป็นวิธีการแก้ปัญหาที่ดีจริงๆ หรือ?” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ “สหายเซียนเหริน เจ้าพูดแบบนี้คือโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงตามใจชอบ ข้าไม่มีโทสะเพราะเรื่องแบบนี้หรอก”
นางคลำหาในอก คว้าตานศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นผลึกใสออกมากำหนึ่ง ตานศักดิ์สิทธิขนาดเท่าเม็ดมุกร่วงจากซอกนิ้วนางกระจายลงบนพื้น ตานศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นผลึกโปร่งใสกลิ้งไปรอบด้าน บางเม็ดกลิ้งไปข้างเท้าเหรินเซวียนจือ เห็นตานศักดิ์สิทธิ์บนพื้น ม่านตาของเหรินเซวียนจือหดเล็กลงในพริบตา
“ถ้าข้าดูไม่ผิด พลังบำเพ็ญเพียรของสหายเซียนเหรินสามารถบรรลุขั้นแปลงจิตได้นานแล้ว คงเนื่องจากตานศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงพอเสียแปดส่วน การผสานเข้ากับวิญญาณจริงจึงไม่ดีน
