เขามองแวบเดียวก็ดูออก
ได้ยินคำพูดของเขา จินเฟยเหยาจึงแย้มยิ้ม เอ่ยเสียงอ่อนหวาน “สหายเซียนเหรินยอดเยี่ยมจริงๆ เรื่องใดๆ ก็ปิดบังเจ้าไม่ได้เลย”
“อย่ามาทำหน้าทะเล้นใส่ข้า กระบวนท่านี้ใช้กับข้าไม่ได้ผล!” เหรินเซวียนจือส่งเสียงขึ้นจมูก
นางเปลี่ยนจากนั่งตัวตรงเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้านทันที เอ่ยถามอย่างไร้ความจริงใจ “อย่างนั้นเจ้าคิดจะคลี่คลายอย่างไร สู้กันที่นี่สักยกหรือ? ข้ามีผู้ช่วยขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายนะ ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเจ้าเพิ่งหายดี ทั้งยังตัวคนเดียว อีกทั้งเจ้าก็เป็นคนฉลาด คาดว่าคงไม่ทำเรื่องแบบนี้ออกมา”
นางเข้าใจดี เหรินเซวียนจือซ่อนตัวอยู่ในสำนักใหญ่มีชื่อเสียงได้นานขนาดนี้ ทั้งยังไม่เคยถูกคนพบเห็นมาก่อน ไม่ได้อาศัยแค่ความโชคดี อีกทั้งเขายังโดดเด่น มีฐานะเป็นเจินเหรินปกติต้องติดต่อกับผู้คน ทั้งยังมีชื่อเสียงดีงาม คนละเรื่องกับการกระทำเยี่ยงปิศาจราคะตอนอยู่โลกภายนอกของเขาโดยสิ้นเชิง คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเขา ความประทับใจเดียวที่มีต่อเขาคือเป็นคุณชายเจ้าสำอางแห่งสำนักอันเที่ยงธรรมผู้อ่อนโยนสง่างาม ผู้ใดจะรู้ว่าเขาเป็นปิศาจราคะ
อีกทั้งคนผู้นี้ยังชั่วร้ายถึงขีดสุด คิดไม่ถึง
