คือบุรุษผู้นี้จะลืมตากะทันหัน
“เจ้าฟื้นแล้ว?” เสี่ยวหวั่นเอ่ยปากถาม
“เจ้าเป็นใคร…” เหรินเซวียนจือหรี่ตา ใบหน้าปรากฏสีหน้าลุ่มหลงทันที เสี่ยวหวั่นหัวเราะหึๆ “ข้าชื่อเสี่ยวหวั่น ที่นี่คือเมืองซั่นเหริน พวกเราช่วยเจ้าไว้”
“เสี่ยวหวั่น เป็นชื่อที่เพราะจริงๆ” บาดแผลของเหรินเซวียนจือยังไม่หายดี ปากเอ่ยวาจาหวานหยดย้อยอย่างลื่นไหล
สตรีตรงหน้ารูปโฉมงดงามจริงๆ น่าเสียดายที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเพียร แต่ใบหน้างดงามขนาดนี้นำมาดึงพลังก็น่าเสียดาย มิสู้พานางไปเติมเครื่องหอมรินน้ำให้ตนเองจะยิ่งเจริญหูเจริญตามากขึ้น เพียงแต่เหรินเซวียนจือสงสัยอยู่บ้างรู้สึกว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้องสักอย่าง
เสี่ยวหวั่นมีนิสัยของเด็กน้อย ได้ยินคนเอ่ยชมว่าชื่อของตนเองว่าไพเราะจึงยิ้มหวานเอ่ยว่า “ข้าก็รู้จักชื่อของเจ้า เจ้าชื่อเหรินเซวียนจือถูกหรือไม่ ท่านลุงกบบอกว่าเจ้าเป็นคนชั่ว ให้ข้าอยู่ห่างๆ เจ้าหน่อย แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้าหน้าตาดีขนาดนี้ มองอย่างไรก็เป็นคนดี”
จากนั้นนางก็เอานิ้วชี้ไว้ตรงปากแล้วส่งเสียงชู่อย่างน่ารัก “เจ้าอย่าบอกท่านลุงกบว่าข้ามาเล่นกับเจ้าที่นี่นะ ไม่เช่นนั้นเขาต้องด่าทอข้าแน่”
ท่านลุงกบ? เหรินเซวียนจืองุนงง สตรีผู
