้น่ารักถึงกับรู้จักชื่อของตนเอง นั่นคือคนรู้จักของตนเอง แต่ตนเองไม่รู้จักผู้บำเพ็ญเซียนคนใดที่ในมือมีสตรีงดงามขนาดนี้ หรือว่าคนรู้จักคนใดให้กำเนิดขึ้นภายหลัง เรื่องนี้เป็นไปได้ แต่ท่านลุงกบคืออะไร!
“เมืองซั่นเหริน หรือว่าทุกคนที่นี่เป็นคนดี?” เหรินเซวียนจือเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม แค่หยอกล้อเสี่ยวหวั่นเล่นเท่านั้น
เสี่ยวหวั่นกำลังจะตอบ ตรงประตูมีเสียงร้องอย่างแตกตื่นลนลานของกบดังขึ้น พั่งจื่อรีบพุ่งเข้ามาดึงเสี่ยวหวั่นวิ่งออกไป
“ท่านลุงกบ ท่านทำอะไรน่ะ ทำไมต้องรีบร้อนลากข้าออกมาขนาดนี้ คนผู้นั้นเป็นคนดี ท่านดูสิเขายิ้มแฉ่งเลย” เสี่ยวหวั่นถูกพั่งจื่อดึงมานอกบ้านก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
พั่งจื่อคิดไม่ถึงว่าเหรินเซวียนจือจะได้สติแล้ว ปิศาจราคะแบบนั้นเห็นรูปโฉมของเสี่ยวหวั่น ไม่แน่ว่านิสัยสัตว์ป่าจะกำเริบ เจ้าเมืองลั่วรื่อหน้าตาแบบนั้นเขายังสามารถดึงพลังได้ หน้าตาแบบเสี่ยวหวั่นคงเป็นเนื้อเข้าปากเสือ
เหรินเซวียนจือจ้องมองกบสีขาวที่ลากเสี่ยวหวั่นออกจากประตูไปตัวนั้นอย่างตะลึงงัน รู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่งเหมือนเคยเจอที่ใดมาก่อน เขาครุ่นคิด สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน ลุกขึ้นนั่งทันทีโดยไม่สนใจบาดแผลบนร่าง จากนั้
