นก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างเดือดดาลของเขาดังขึ้นในเมืองซั่นเหริน “จินเฟยเหยา!”
“หืม?” จินเฟยเหยากำลังบงการให้เผ่าพิภพขุดเพลิงพิภพ เวลานี้ขุดเกือบได้แล้ว ด้านล่างร้อนระอุอย่างยิ่งขาดอีกนิดเดียวเพลิงพิภพก็จะออกมา รอเพียงจัดทำสิ่งที่ควบคุมเพลิงพิภพด้านบน ก็สามารถใช้พลังของนางทะลวงพื้นดินและชักนำเพลิงพิภพออกมาได้
ได้ยินเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของเหรินเซวียนจือ จินเฟยเหยาก็หัวเราะฮ่าๆ ฟื้นมาได้เวลาพอดี หรือเขารู้จักการชักนำไฟพิภพออกมาจึงรีบฟื้นขึ้นมาช่วยเหลือตนเอง
นางรีบมาถึงหน้าบ้านเหรินเซวียนจือ ยังไม่ทันได้เข้าประตูก็เอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า “สหายเซียนเหริน เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ทันเวลาจริงๆ เจ้านอนมาครั้งปีกว่าแล้ว ทำให้ข้าเป็นห่วงแทบแย่ กลัวว่าเจ้าจะทนไม่ไหวตายไป”
เหรินเซวียนจือนั่งอยู่บนเตียง กุมทรวงอกเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เป็นห่วงข้า!” หากมิใช่เขาบาดเจ็บหนักมากจริงๆ พอขยับตัวก็เจ็บปวดไปทั่วร่าง เขาคงลุกขึ้นชกหน้าจินเฟยเหยานานแล้ว
เพื่อประหยัดยา จินเฟยเหยาจึงไม่ได้ให้เขากินยาใดๆ แค่ใช้ยารักษาบาดแผลภายนอกขั้นหนึ่ง นางเกรงว่าเหรินเซวียนจือตาย ยาที่ใช้ไปจะเสียเปล่า ถึงจะเอาถุงเฉียนคุนของเขาม
