ดเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินเหล่านี้ รู้สึกว่าด้านในคดเคี้ยว ทั้งยาวและมีทางแยกมากมา าย ยังไม่เจอคนเผ่าพิภพเลย
“ต้องไปปากอุโมงค์ช่องใด?” แบบนี้เลือกไม่ถูกเลย จินเฟยเหยามองพวกราชันเผ่าพิภพ
ราชันเผ่าพิภพก็มาเป็นครั้งแรก จึงได้แต่มองขุนนางเฒ่า ยามนี้ขุนนางเฒ่ากลับถิ่นฐานเดิมอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าพลุ่งพล่านอยู่บ้าง กำลังลูบคลำดินสีเหลืองแดงเหล่านั้นด้วยสองมือที สั่นเทา คิดไม่ถึงว่าตนเองจะได้กลับมาที่นี่ขณะยังมีชีวิตอยู่ เขาน้ำตาไหลอาบแก้ม รีบใช้มือปาดเช็ด “เลือกเส้นทางใดก็ได้ อุโมงค์ใต้ดินของคนเผ่าพิภพเชื่อมถึงกันหมด”
“เช่นนั้นก็ไปเถอะ” มองอุโมงค์ใต้ดินที่สูงเพียงครึ่งตัวคนพวกนี้ จินเฟยเหยาไม่อยากคลานด้านในอย่างช้าๆ จึงหิ้วเผ่าพิภพคนละสองคนกับหวาหวั่นซีเหาะเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินสายหนึ่ง ง
ทั้งสองคนเหาะวุ่นวายอยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน เนิ่นนานก็ยังไม่พบสถานที่อันกว้างขวางซึ่งเผ่าพิภพอาศัยอยู่ ขณะที่นางกำลังหงุดหงิดนั้น การรับรู้พลันกวาดพบอะไรบางอย่างจึงรีบเหาะไปยั งทางแยกด้านขวา
ในที่สุดเบื้องหน้าก็เห็นแสงสว่างเล็กน้อย ด้านหน้ามีคน!
จินเฟยเหยาพุ่งพรวดไป รอบกายพลันสว่างจ้า นางปรากฏตัวขึ้นในถ้ำสูงประมาณสามจั้งกว้างห้
