ว่าแต่ละคนต่างมีวิธีการตามหาคนของตนเอง เดินวนรอบหนึ่งทั้งหมดก็มอง งไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาไล่ตามกระแสน้ำมาอย่างไม่ลดละ สาบานว่าต้องสังหารจินเฟยเหยาให้จงได้
“ผลุบ” จินเฟยเหยาโผล่ขึ้นมาจากทะเล ในที่สุดก็ว่ายออกมาแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้นางคาดไม่ถึงคือด้านนอกยังเป็นฟ้าแลบฟ้าร้อง ทำให้นางเกิดความรู้สึกว่าวันเวลาย้อนกลับไปเหมือนวันที่นางเพิ่งมา
“เข้าใจผิดไปหรือไม่ หรือว่าที่นี่มีสภาพอากาศแบบนี้ทั้งวัน? มิน่าจึงสร้างเมืองอยู่ใต้ทะเล ถ้าสร้างบนทะเลคงถูกฟ้าผ่าจนเป็นเศษซากไปนานแล้ว” จินเฟยเหยาสาปแช่ง อากาศแบบนี้จะไม่ไป ปก็ไม่ได้ เพียงแต่ต้องหาทิศทางที่แม่นยำก่อน
นางนำกระจกสภาพโลกวิญญาณออกมาดูอย่างละเอียด กระจกสภาพโลกวิญญาณส่องแสงชี้ทิศทางที่ถูกต้องให้นาง จินเฟยเหยาเก็บกระจกแล้วนำทงเทียนหรูอี้ออกมา ติดยันต์ซ่อนกายบนร่างแล้ว เหาะขึ้นกลางอากาศ หลบหลีกสายฟ้าอย่างระมัดระวังรีบรุดไปโลกวิญญาณจ้งถู่
ตอนพวกราชันเหวินไล่ตามออกมา จินเฟยเหยาก็หลบหนีไปไกลมากแล้ว มองเมฆสายฟ้าที่สะสมตัวอยู่เหนือท้องทะเลมานานปี พวกราชันเหวินรีบเหาะตามไปในอากาศ ทว่าต้องหลบเลี่ยงสายฟ้าที่ ผ่าลงมาเป็นครั้งคราวเช่นเดียวกัน
