งบุรุษสตรีเด็กคนชรา พวกเขานำก้อนหินและของจิปาถะขว้างไปกระแทกชั้นที่จินเฟยเหยาอาศัยอยู่ไม่หยุด สภาพเช่นนี้ดำเนินมาสองปีกว่าแล้ว จินเฟยเหยาชื่นชมคนเผ่าปิศาจพวกนี้จริงๆ ตั้งแต่คนหลายหมื่นคนมาพังบ้านของตนเอง จนกระทั่งต่อมาเป็นหลายพันคน สุดท้ายเหลือเพียงหลายร้อยคนนี้
ยังนึกว่าหลายร้อยคนนี้จะอยู่ไม่นานก็จะค่อยๆ กลายเป็นหลายสิบคน และสุดท้ายก็ไม่เหลือใคร แต่คิดไม่ถึงว่าเผ่าปิศาจพวกนี้เหมือนหารือกันมาแล้ว ทุกวันต้องมีหลายร้อยคนยืนขว้างก้อนหินอยู่ข้างนอก แต่ละวันหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนไม่ซ้ำกันเลย บ้านเปลือกหอยสูงสิบหกชั้น วันๆ ถูกก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนกระแทกใส่ ทั้งยังแม่นยำ เคราะห์ร้ายโดนเพื่อนบ้านชั้นบนชั้นล่างเป็นประจำ คนจำนวนมากจึงย้ายออกไป คนที่นอนอยู่ข้างถนนก็ทนไม่ไหวที่มีคนมาด่าทอและขว้างก้อนหินข้างนอกทุกวัน
คนที่ไม่ย้ายออกก็กางการป้องกันในบ้าน เพื่อป้องกันก้อนหินที่ไม่มีดวงตางอกเงย ส่วนที่อนาถที่สุดคือครอบครัวราชันพิภพข้างบ้าน แค่ก้อนหินที่ลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ก็เพียงพอจะสร้างที่พักอาศัยอันมีมาดของพวกเขาขึ้นใหม่ได้ สุดท้ายพวกเขาร้องไห้คร่ำครวญ ราชันสุ่ยจวินจึงส่งคนมาเปลี่ยนให้พวกเขาไปอยู่ชั้
