จินเฟยเหยาหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน จากนั้นก็นอนลงอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง
“มีพวกเขาอยู่ก็ดี เดือนที่แล้วข้าย่างปลาหลิวกิน ราชันสุ่ยจวินก็ไม่มาหาเรื่องข้า ตอนนี้ข้าเป็นคนที่มีโทสะ ย่างปลาหลิวกินก็เป็นเรื่องปกติ ฮ่าๆๆ” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ อย่างไม่ใส่ใจสักนิด พั่งจื่อก็กุมท้องร้องอ๊บๆ หัวเราะอย่างชั่วร้าย ตามนางไปด้วย
มีเพียงหวาหวั่นซีขมวดคิ้ว มองห้องของตนเองแวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยช้าๆ “ภาพร้อยวิหคปักได้สามร้อยเก้าสิบสองตัวแล้ว ตอนปักเสร็จทั้งหมดก็น่าจะกินเนื้อมังกรปิศาจหมดพอดี”
“อย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย กินเนื้อมังกรปิศาจมาหลายปีขนาดนี้ ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด” จินเฟยเหยาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างว่องไวและเอ่ยอย่างไม่พอใจ “แต่ตานศักดิ์สิทธิ์ยังมีประสิทธิผลบ้าง ข้าเป็นขั้นกำเนิดใหม่ช่วงกลางอย่างสมบูรณ์แล้ว สามารถหาเวลาทะลวงขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายได้”
“ไม่มีปัญหา ถึงตอนนั้นพวกเราจะคุ้มครองเจ้า” หวาหวั่นซีตอบอย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิด หวาหวั่นซีและพั่งจื่อไม่สนใจการเลื่อนขั้นของนาง คนผู้นี้ไม่ได้เดินตามแนวทางอันเที่ยงธรรม คิดจะทะลวงก็ทะลวง บอกจะเลื่อนขั้นก็เลื่อนขั้นราวกับไม่มีคอขวด ไม่มีความท้าทายเลยสักนิด
หวาหวั่
