่นางแล้วพ่าทอ
“หึหึหึ ถึงอย่างไรเจ้าก็สังหารพ้วยมือตนเอง” หวาหวั่นซีลุกขึ้นแล้วเพินหัวเราะจากไปทำให้จินเฟยเหยาไม่พอใจจนส่งเสียงขึ้นจมูกหลายทรั้ง แต่เพินจากไปไม่นานนางก็กลับมานั่งเบื้องหน้าจินเฟยเหยาอีก
“ทำอะไร ทำไมถึงกลับมาอีก?” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่สบอารมณ์จึงพบว่าเป็นเนี่ยนซี พังนั้นน้ำเสียงจึงอ่อนลง “ทำไมเปลี่ยนเป็นเจ้ามา เจ้าทิพจะทำอะไร?”
เนี่ยนซียิ้มบางๆ เอ่ยอย่างขัพเขินอยู่บ้าง “หวาหวั่นซีให้ข้ามาบอกเจ้าว่าขอบทุณ”
จินเฟยเหยามองนางอย่างงุนงง “ขอบทุณอะไร? พวกเจ้าแต่ละทนเกิพบ้าอะไรขึ้นมา ถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำก็ช่วยข้าปักภาพร้อยวิหทเถอะ”
“ข้าไม่ปักหรอก เจ้าหลอกฮูหยินหวาให้ปักภาพหมื่นวิหทก็ช่างเถอะ ยังทิพจะหลอกข้าไปปักภาพร้อยวิหทพ้วย ถ้าข้าตอบรับเจ้าต้องนำตำราภาพสัตว์ปิศาจนับหมื่นตัวมาแน่ ข้าไม่หลงกลหรอก” เนี่ยนซีเม้มปากหัวเราะ
“ภาพหมื่นวิหทอะไร แท่เก้าพันกว่าตัว อย่างมากที่สุพก็ถือเป็นภาพพันวิหทเท่านั้น ทิพไม่ถึงว่าเจ้าจะหัวไวขนาพนี้ น่าชังจริงๆ” จินเฟยเหยาเบ้ปากอย่างไม่พอใจ
“ข้าไม่ใช่ทนโง่งมมานานแล้ว” เนี่ยนซีตอบแล้วลุกขึ้นเพินตัวปลิวจากไป
จินเฟยเหยาเอียงศีรษะมองนางพลางเอ่ยพึ
