จากนั้นนางก็เงยหน้านับแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง “เข้าใจผิดไปหรือไม่ บ้านเจ้ามีถึงสามสิบกว่าคน จะอยู่กันได้อย่างไร รีบควักกระเป๋าตนเองเปลี่ยนสถานที่เถอะ ไม่ได้เก็บปลาแห้งเสียหน่อย จำเป็นต้องมากองรวมกันหมดด้วยหรือ”
ราชันเผ่าพิภพมีโทสะจนหน้าแดงก่ำ ด่าทอแบบทนไม่ไหวอีกต่อไป “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก! หากมิใช่เจ้ากับราชันเหวินรื้อบ้านข้า ข้าจำเป็นต้องมาเบียดอยู่ในบ้านเปลือกหอยชั้นเดียวกับเจ้าที่นี่หรือ อีกทั้งราชันสุ่ยจวินยังบอกว่าข้ารวมคนมาสู้กัน ให้ข้าชดใช้ด้วยหนึ่งส่วน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด ข้าเป็นผู้เคราะห์ร้าย พวกเจ้าชดใช้บ้านข้ามานะ!”
“เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ราชันเหวินลงมือก่อน ถ้าจะให้ชดใช้เจ้าก็ไปหาเขาโน่น ทำไม เจ้าเห็นเขาเป็นขั้นเทพจึงไม่กล้ายั่วโทสะ แต่กล้ามายั่วโทสะข้าหรือ? อย่าว่าแต่รื้อบ้านของเจ้าเลย ต่อให้รื้อกระดูกของเจ้าแล้วจะทำไม ฮึ!” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก พาหวาหวั่นซีและพั่งจื่อเข้าห้องของตนเอง ทิ้งราชันเผ่าพิภพที่โมโหแทบตายไว้ข้างนอก
เผ่าปิศาจที่นำทางคนนั้นเวลานี้ยิ้มแล้วตะโกนใส่ในประตู “ผู้อาวุโสโปรดพักผ่อนเร็วหน่อย เช้าวันที่หนึ่งของทุกเดือนข้าจะมาเก็บค่าชดเชยส่วนหน
