เหตุใดจึงให้พวกเราอยู่แค่ห้องนี้ ข้างบ้านก็ว่าง อย่างไรข้าก็ถือว่ามีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดใหม่ นี่ปฏิบัติด้วยเหมือนขั้นสร้างฐานเลย”
เผ่าปิศาจผู้นี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “ผู้อาวุโสกล่าวหนักไปแล้ว ข้างบ้านมีคนอาศัยอยู่ อีกทั้งยังมีจำนวนไม่น้อย ผู้อาวุโสมีเพียงสองคนสัตว์เลี้ยงหนึ่งตัว อาศัยอยู่ที่นี่ก็เพียงพอแล้ว คนที่อาศัยอยู่ด้านข้างต้องเบียดเสียดกันจนไม่เป็นสารรูป”
“พูดเสียอนาถขนาดนี้ ใครอาศัยอยู่ข้างบ้าน?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ใครหรือ? แน่นอนว่าเป็นพวกเรา!” ไม่รอให้เผ่าปิศาจผู้นี้เอ่ยปาก ด้านหลังนางก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมา พอหันหน้าไปมอง ถึงกับเป็นราชันเผ่าพิภพทั้งบ้านพร้อมบรรดาขุนนางเฒ่า แต่จำนวนลดลงไม่น้อย พวกสตรีเผ่าปิศาจแมวและเผ่าพิภพจำนวนมากหายไปแล้ว อีกทั้งข้างราชันเผ่าพิภพยังมีปลาหลิวตัวหนึ่งว่ายอย่างอิสระอยู่ในฟองน้ำเช่นกัน
พอเห็นว่าเป็นพวกเขา จินเฟยเหยาก็เบ้ปากเอ่ยอย่างไม่ยินยอม “ทำไมเป็นพวกเขาอีกแล้ว หรือว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ข้างบ้านข้า? อย่าเป็นวิญญาณอาฆาตที่ไม่สลายไปได้หรือไม่ พวกเจ้ามีเงินมากนี่นา ไปเช่าเกาะอันห่างไกลใหม่อีกแห่งก็ได้ ทำไมต้องมาเอาเปรียบด้วย”
