หลอมยาได้ ปกตินอกจากห้องฝึกบำเพ็ญตกเป็นของจินเฟยเหยา ห้องติดกันเป็นของพวกเนี่ยนซีสี่คน ส่วนพั่งจื่อก็ตามใจชอบ สามารถนอนได้ทุกที่
“เนี่ยนซี มาหาข้ามีธุระอะไร?” จินเฟยเหยาแยกแยะพวกนางสี่คนจากนิสัยใจคอ นอกจากหวาหวั่นซีที่มีพลังบำเพ็ญเพียรตอนปรากฏตัวขึ้น คนอื่นๆ อีกสามคนล้วนเป็นเพียงคนธรรมดา แต่โชคดีที่นิสัยไม่เหมือนกันเลยสักนิด ขอเพียงสังเกตเล็กน้อยก็สามารถแยกออกได้
เนี่ยนซียิ้มก่อน จากนั้นเอ่ยอย่างลังเลอยู่บ้าง “เสี่ยวจิน เผ่าพิภพข้างบ้านอยากมาหาเจ้า แต่ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังฝึกบำเพ็ญจึงให้พวกเขากลับไปก่อน”
“มาหาข้า?” จินเฟยเหยารู้สึกงุนงง ดังนั้นจึงเอ่ยถาม “บอกหรือไม่ว่ามีเรื่องอะไร ถ้าให้ข้าชดใช้ค่าบ้านของพวกเขา แบบนั้นแม้แต่ประตูก็ไม่ต้องเปิด”
เนี่ยนซีส่ายศีรษะ “ไม่ใช่ ฮูหยินน้อยของราชันคนนั้นอยากขอยืมยามังกรคำรามไปซื้อน้ำแกงสาหร่ายมากินหน่อย”
“หา?” จินเฟยเหยามองเนี่ยนซีอย่างประหลาดใจ หลังจากคิดดูก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง “ทางพวกเขาพลังบำเพ็ญเพียรที่ย่ำแย่ที่สุดก็เป็นขั้นสร้างฐานแล้ว กินน้ำแกงสาหร่ายอะไร งดอาหารก็ได้นี่ อีกทั้งทำไมจึงยากจนขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่ยามังกรคำรามซื้อน้ำแกงสาหร่ายก
