พลางพยักหน้า “พวกเราไม่มีทางเลือก จะให้ทั้งครอบครัวอดตายแบบนี้ไม่ได้ ถ้าทรัพย์สมบัติของพวกเราไม่ได้ถูกทำลายไปพร้อมเกาะอันห่างไกล คงไม่อยู่อย่างนี้ ตอนนี้ข้านอนตรงประตูใหญ่ เบียดกันจนเละเทะไปหมดอยู่ไม่ได้เลย”
เกาะอันห่างไกลอีกแล้ว ข้าไม่ได้ทำลายเกาะอันห่างไกลเสียหน่อย อย่างมากข้าก็ทำลายบ้านของพวกเจ้า อีกทั้งกลุ่มเผ่าปิศาจที่มีพลังบำเพ็ญเพียรยังอดตายทั้งเป็นได้ ไปหลอกผีเถอะ!
อีกทั้งสิ่งที่พวกเขาซ่อนไว้ในคลัง ข้าก็ไม่ได้ทำเสียหน่อย ใครกล้าบอกว่าสิ่งของถูกทำลายแล้ว ไม่แน่ว่าถูกราชันสุ่ยจวินฉวยโอกาสปล้นชิงออกไปแล้วบอกว่าถูกทำลาย ถึงจะคิดเช่นนี้จินเฟยเหยากลับไม่ได้บอกออกมา ถ้าพวกเขานำคำพูดนี้ไปประจบราชันสุ่ยจวิน หนี้ที่ตนเองติดค้างเกรงว่าต้องกลายเป็นสามเท่าแน่
แค่กินอาหารมิใช่หรือ! จินเฟยเหยาครุ่นคิด หยิบสิ่งหนึ่งในถุงเฉียนคุนออกมาแล้วโยนลงเบื้องหน้าฮูหยินน้อย พอฮูหยินน้อยเห็น ถึงกับเป็นเนื้อสัตว์สีแดงยาวสองตัวคนชิ้นหนึ่ง นางเห็นเนื้อชิ้นนี้ก็เอ่ยถามอย่างติดอ่าง “ผู้อาวุโส ท่านหมายความว่าอย่างไร…”
“หมายความว่าอย่างไร? แน่นอนว่ามอบอาหารให้พวกเจ้า สิ่งนี้ไม่ต้องใช้ยามังกรคำราม ต้องการเท่าใดก็มีเท
