ดอย่างเดือดดาล บนร่างมีปราณปิศาจสีแดงทะลักออกมา ที่นี่สถานการณ์ตึงเครียดพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อทันที
แต่นี่เป็นบ้านของตนเอง ราชันเผ่าพิภพร้อนใจ ถ้าสู้กันขึ้นมาเด็กและคนชราของตนเองจะไม่มีสถานที่อยู่อาศัย! เขาจึงเสี่ยงชีวิตรีบวิ่งไปตรงกลางเพื่อโน้มน้าว “ทั้งสองท่านโปรดระงับโทสะ อย่าทำลายมิตรภาพเพื่อเผ่ามนุษย์เพียงคนเดียวเลย ทุกคนต่างเป็นเผ่าเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องตึงเครียดขนาดนี้”
หวาหวั่นซีที่ไม่ส่งเสียงมาตลอด ยามนี้พลันถ่ายทอดเสียงมาหาจินเฟยเหยา “ทำไมเจ้าไม่บอกพวกเขาว่าข้าเป็นแค่หุ่นเชิด ถ้าพวกเขาไม่เชื่อก็เปลือยกายให้พวกเขาดูได้”
“เจ้าหุบปาก!” จินเฟยเหยาตวาดอย่างเดือดดาล
ครั้งนี้นางไม่ได้ถ่ายทอดเสียงทำเอาราชันพิภพตกใจ “อย่าพลุ่งพล่าน ข้าไม่พูดแล้ว แต่ทั้งสองท่านไปสู้กันข้างนอกได้หรือไม่ ที่นี่มีเด็กและคนชราอยู่มากมาย อย่าพลั้งมือสังหารผิด”
“ถอยไป!” ราชันเหวินใช้มือผลักในความว่างเปล่า ราชันพิภพลอยออกไปราวกับว่าวสายป่านขาดและกระแทกทะลุกำแพงปะการัง
พละกำลังของราชันเหวินมหาศาลอย่างยิ่ง!
จินเฟยเหยาถอยหลังมาก้าวหนึ่ง เห็นราชันเหวินพลิกมือ เบื้องหน้าพลันปรากฏเข็มสีดำเป็นประกายที่แผ่ปราณปิศาจออกมาแถบหนึ่ง
