ข้าก็จะไม่ให้ท่านแตะต้องแม้แต่น้อย”
“เผ่ามนุษย์ก็คือเผ่ามนุษย์ ถ้าวันนี้เจ้าไม่ทิ้งนางไว้ อย่าหมายจะเหยียบออกจากที่นี่ได้แม้ครึ่งก้าว” ราชันเหวินกวักมือ คนเผ่าเขาล้อมไว้หมดทันที มีเผ่าปิศาจขั้นกำเนิดใหม่สิบกว่าคนเต็มๆ
“ท่าทางท่านคงวางแผนการเช่นนี้แต่แรก ป้ายหยกเป็นแค่ข้ออ้างเอ่ยวาจาเท่านั้น ถ้าเพื่อความเห็นแก่ตัวก็บอกมาตรงๆ ยังพูดว่าเผ่ามนุษย์เผ่าปิศาจอะไร ที่นี่คือเมืองไป่เหอ ท่านคิดจะลงมือที่นี่ไม่กลัวการป้องกันของวงเวทใหญ่หรือ!” จินเฟยเหยาถลึงตาใส่ เตือนเขาว่าที่นี่อยู่ในอาณาเขตเมืองไป่เหอ วงเวทใหญ่ของมังกรปิศาจไม่ได้มีไว้พูดเล่นๆ นะ
“ฮ่าๆๆๆ!” ได้ยินคำพูดของนาง ราชันเหวินก็หัวเราะ “หรือเจ้าไม่รู้ว่าเกาะอันห่างไกลไม่ได้อยู่ในวงเวทใหญ่ของเมืองไป่เหอ ลงมือสังหารคนที่นี่ก็ไม่ถูกลงทัณฑ์”
จินเฟยเหยาตะลึงงัน นางไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ถ้ารู้นางคงไม่มาที่นี่ คำนวณพลาดไป เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วพูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ นางปลดปล่อยปราณปิศาจของเทาเที่ยออกมาในพริบตา จากนั้นถามด้วยเสียงเดือดดาล “ข้าจะไม่มอบคนออกไป ถ้าเจ้าคิดจะลงมือ ข้าก็จะน้อมสนองจนถึงที่สุด!”
“เจ้าถึงกับทรยศเผ่าปิศาจ!” ราชันเหวินตวา
