่งของแบบนี้ได้อย่างไร” หวาหวั่นซียิ้ม
“เจ้าอำมหิต ข้ารู้ดี แค่กลัวว่าเจ้าจะทนไม่ไหวเอ่ยออกมาอย่างหยิ่งผยอง”
หวาหวั่นซีชะงัก จากนั้นเอ่ยช้าๆ “หยิ่งผยอง หุ่นเชิดตัวหนึ่ง เอ่ยถึงเรื่องพวกนี้จะมีประโยชน์อะไร เจ้าวางใจเถอะ ถึงข้าไม่ยอมรับว่าเป็นสมบัติส่วนตัวของเจ้า แต่นี่คือความจริงที่เ เปลี่ยนแปลงไม่ได้”
“พูดจาระคายหูมาก ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเสียหน่อย”
“รู้แล้ว”
ราชันเหวินส่งสายตาให้ราชันเผ่าพิภพ ราชันเผ่าพิภพผลักราชินีที่นั่งอยู่ข้างๆ บนโต๊ะเตี้ยเดียวกันแล้วส่งสายตาให้ ราชินีหมดหนทางจึงได้แต่เอ่ยถามจินเฟยเหยาด้วยรอยยิ้ม “ท่านเ เป็นเพื่อนบ้านกับข้ามาตั้งนาน ยังไม่ทราบชื่อแซ่ของท่านเลย บุคคลอันร้ายกาจเช่นท่าน คาดว่าคงมีชื่อเสียงโด่งดังทำให้ข้าอิจฉายิ่งนัก”
จินเฟยเหยายิ้มแย้มตอบรับ “ราชินีเกรงใจไปแล้ว ข้าชื่อจินเฟยเหยาเป็นคนเผ่าเจี่ยว คนในเผ่ามีค่อนข้างน้อย ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร”
“เผ่าเจี่ยว? ไม่เคยได้ยินมาก่อน” ราชินีเอ่ยอย่างสงสัยอยู่บ้าง
“ใช่ ไม่ว่าใครได้ยินก็รู้สึกเหมือนจะรู้จักทว่าก็นึกไ
