ม่ออก หลักๆ คือมีคนน้อยเกินไป ไม่ค่อยออกมาโลกภายนอก ราชินีนึกไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติ” จินเฟยเหยาพยักหน้าอมยิ้ม
เวลานี้หวาหวั่นซีถ่ายทอดเสียงมาถามว่า “เจ้าบอกว่าเป็นคนเผ่าภูเขาชื่อจินเจี่ยวนี่นา เหตุใดตอนนี้จึงเปลี่ยนแล้วล่ะ?”
“โง่หรือเปล่า คนฝั่งตรงข้ามมาหาเรื่องพวกเรา แน่นอนว่าจะยอมรับตั้งแต่แรกไม่ได้ อีกทั้งเดิมทีข้าก็ไม่ใช่คนเผ่าภูเขา ไม่ได้โกหกเสียหน่อย ข้าไม่รู้จักเผ่าภูเขาอะไรนั่นเลย” จินเฟ ฟยเหยาตอบ
“เจ้าไม่ใช่เผ่าปิศาจสักนิด!” สายตาของหวาหวั่นซีจ้องมองเผ่าปิศาจแมวที่ร่ายรำเหล่านั้น ไม่สนใจว่าจินเฟยเหยาจะพูดจาเหลวไหลอย่างไร
“จินเฟยเหยา เผ่าเจี่ยว?” ในเวลานี้เอง ราชันเหวินพลันเอ่ยปากขึ้น
จินเฟยเหยามองเขาอย่างยิ้มแย้ม เอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนสนิทสนม “ไม่ทราบท่านมีเรื่องใดจะชี้แนะ?”
ราชินีรีบเอ่ยแนะนำว่า “ท่านนี้คือราชันเหวินแห่งเผ่าคุน”
ราชันเหวินวางจอกสุราในมือลง ดวงตาจับจ้องจินเฟยเหยาแล้วถามว่า “ท่านรู้จักคนผู้หนึ่งชื่อจินเจี่ยวเป็นคนในเผ่าภูเขาหรือไม่”
“ไม่รู้จัก” จินเฟยเหยาตอบโดยไม่คิดสักนิด
“ไม่รู้จักจริงๆ?” ใบหน้าราชันเหวินมีรอยย
