ราชันเหวินออกมาเป็นบางครั้ง ข้าเคยเห็นไกลๆ ครั้งหนึ่ง หน้าตาดี ผิวพรรณขาว อีกทั้งยังบินได้ ได้รับความนิยมจากปิศาจสตรีอย่างยิ่ง”
“หน้าขาว ดูดเลือดได้ มีปีก” จินเฟยเหยาพึมพำไม่หยุด พูดไปพูดมาก็คือยุงตัวใหญ่ หยวนอิงหรือตานสัตว์ปิศาจของคนที่ถูกหวาหวั่นซีสังหารเป็นตั๊กแตน ท่าทางเผ่าคุนทั้งหมดจะเป็ นแมลง
ถ้าเป็นแมลง พั่งจื่อชอบกินแมลงที่สุด จินเฟยเหยาลอบยิ้ม เห็นตั๊กแตนในวันนั้นแล้วรู้สึกแปลกประหลาด ดังนั้นจึงให้พั่งจื่อ ถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็กินได้ทุกอย่างอยู่แล้ว
พูดคุยที่บ้านเยี่ยจื่ออยู่นาน รอจนฟ้ามืดลง มองออกไปจากบ้านเยี่ยจื่อ หลังจากไม่พบเห็นคนที่ปรากฏขึ้นนอกร้านเป็นประจำ จินเฟยเหยาจึงอำลาจากไป
นางติดยันต์ซ่อนกายใบหนึ่ง แอบคลำทางไปด้านล่างของเนื้อแห้งมังกรปิศาจเงียบๆ
ตอนนี้กลางดึกแล้ว มีเพียงหอไห่เฉวียนที่ยังมีแสงสาดส่องที่นี่จนสว่างไสว เนื้อมังกรเทพท่อนล่างถูกส่องจนเจิดจ้า แต่โชคดีที่มีคนไปมาไม่มากนัก ทุกคนเห็นเนื้อมังกรเทพจนเคยชิน
