จินเฟยเหยาแค่แต่งเรื่องมั่วซั่ว ขณะกำลังครุ่นคิดว่าคนเหล่านี้ต้องถามว่าเผ่าภูเขาเป็นเผ่าเล็กๆ ที่ใดแน่ เผ่าปิศาจหลายคนนี้กลับพยักหน้าตอบรับ “ที่แท้เป็นสหายเผ่าภูเขา เรื่องนี้พวกเราเป็นคนผิดก่อน พวกเรารู้สึกเสียใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้พวกเราขออำลา!”
เอ๋ มีเผ่าภูเขาจริงๆ หรือ? จินเฟยหยากระพริบตา เห็นเผ่าปิศาจพวกนี้จากไปอย่างเดือดดาล
“เจ้าคืนถุงเฉียนคุนให้พวกเขาทำไม หากมิใช่ที่นี่ไม่เหมาะจะเปิดฉากฆ่าฟัน ข้าคงฆ่าพวกเขาให้หมดไปนานแล้ว” หวาหวั่นซีกัดฟัน หากมิใช่จินเฟยเหยาถ่ายทอดเสียงบอกนาง ไม่ให้นางลงมือ คนเผ่ามารไม่กี่คนนี้ต้องตายอยู่ที่นี่แน่
“เจ้าเคยเห็นผู้บำเพ็ญเซียนพกถุงเฉียนคุนใบเดียวหรือ? อีกทั้งที่นี่ยังอยู่ในเขตหนึ่งพันหลี่ ถ้าต่อสู้ขึ้นมา ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ต้องนึกว่าพวกเราต่อสู้กัน ข้าเคยได้ยินว่าถ้าเกิดการต่อสู้ ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ จะสังหารคนที่ทำลายกฎเกณฑ์ไปด้วย อีกทั้งถ้าพวกเขาหนีไปได้คนหนึ่งแล้วกลับไปส่งข่าวมีแต่ผลร้ายต่อพวกเรา” จินเฟยเหยามองนางอย่างดูแคลน ใช้เท้าเตะสัตว์ปิศาจตัวหนึ่งออกไป เห็นใต้ร่างสัตว์ปิศาจตัวนั้นยังมีถุงเฉียนคุนใบหนึ่ง
นางเก็
