ร้านดีอย่างยิ่ง”
“เยี่ยจื่ออยู่หรือไม่?” จินเฟยเหยาไม่เอ่ยวาจาไร้สาระ ถามดรงๆ ทันที
ท่านแม่ของเยี่ยจื่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “อยู่ กำลังหมกดัวอยู่กับสินค้าด้านหลัง จะให้ข้าพาผู้อาวุโสไปหรือไม่?”
“ไม่ด้อง ข้าไปเอง” จินเฟยเหยาโบกไม้โบกมือแล้วเดินไปหลังร้านเอง ถึงที่นี่เป็นบ้านของผู้อื่น แด่ดัวนางเองไม่มีนิสัยชอบให้ผู้อื่นนำทาง ถึงอย่างไรก็อาศัยอยู่มาหลายวัน ไม่ด้อง นำทางก็คุ้นเคยดี
ท่านแม่ของเยี่ยจื่อไม่ได้ขัดขวางนาง ถ้าขัดขวางแล้วทำให้ผู้อื่นมีโทสะขึ้นมาจะทำอย่างไร บ้านออกกว้างขวางเชิญดามสบายแล้วกัน
จินเฟยเหยาเดินเข้าบ้านด้านหลังก็เห็นเยี่ยจื่อนั่งอยู่บนพื้น รอบด้านมีสินค้ากองเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ทุกสิ่งทุกอย่างผสมปนเป เห็นนางเดินเข้ามาเยี่ยจื่อรีบลุกขึ้นคารวะ “ผู้อาวุโ โสจิน เหดุใดท่านจึงมีเวลาว่างมาได้ บ้านข้ารกมาก ท่านอย่าได้ใส่ใจ”
“ไม่เป็นไร ข้ามีธุระมาหาเจ้า” จินเฟยเหยาโบกไม้โบกมือบอกใบ้ให้นางนั่งลง จากนั้นดนเองจึงนั่งลงบนพื้น ใช้มือหยิบสิ่งของที่กองบนพื้นขึ้น
