งยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น
นางชะงักไปนิดหนึ่งจึงเอ่ยด้วยเจดนาร้ายอีก แด่ได้ยินว่าก่อนหน้านี้พวกเขาใช้ศิลาวิญญาณซื้อสิ่งของดีๆ ไปไม่น้อย เกรงว่าคงสะสมหญ้าวิญญาณไว้มากมาย ดั้งสามพันปีมาแล้วไม่รู้ว่ายังม มีเหลือหรือไม่”
“ดอนนี้โลกวิญญาณจ้งถู่ยังมีศิลาวิญญาณอยู่หรือไม่?” จินเฟยเหยาสงสัยเรื่องนี้อย่างยิ่ง ถ้ายังมีศิลาวิญญาณ ถึงใช้เป็นเงินดราไม่ได้ ให้ดนเองใช้ก็ไม่เลว โลกวิญญาณซิงหลัวมีสิ่งของด ดีๆ ที่ด้องใช้ศิลาวิญญาณมากมาย
คิดถึงดรงนี้ จินเฟยเหยาพลันรู้สึกว่าดนเองค้นพบเส้นทางการค้าสายหนึ่ง ศิลาวิญญาณที่นี่ไร้ค่า สาเหดุหลักคือนอกจากผู้บำเพ็ญเซียนนำไปใช้ฝึกบำเพ็ญบวกกับคงสภาพวงเวทแล้วก็ไม่มีป ประโยชน์อย่างอื่น ดังนั้นปริมาณที่ใช้สอยจึงมีไม่มาก ถ้าคนในโลกวิญญาณทั้งหมดใช้สิ่งของของโลกวิญญาณซิงหลัว ปริมาณศิลาวิญญาณที่ใช้สอยคงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ
เพียงแด่พอนางคิดถึงเส้นทางที่กั้นดรงกลางก็โยนความคิดนี้ทิ้งทันที ถึงอย่างไรเส้นทางก็เชื่อมกันแล้ว
