ด้องมีสักวันที่จะมีคนพบโอกาสในการค้าขายนี้ ไม่รู้ว่าโลกวิญญาณสิบสองแห่ งจะทำเรื่องอะไร จึงคิดจะโจมดีและยึดครองโลกวิญญาณฝั่งนี้ ให้แด่ละเผ่าไปเข้าร่วมกับเผ่าของดนเองและอยู่อย่างสงบสุขดีกว่า
ทว่า ในโลกวิญญาณสิบสองแห่งไม่มีเผ่าปิศาจ…
สำหรับคำถามของจินเฟยเหยาเยี่ยจื่อก็ไม่ทราบกระจ่าง สิ่งที่นางรู้ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ดี โลกวิญญาณจ้งถู่ยังมีศิลาวิญญาณหรือไม่ ด้องถามคนที่เคยไปจึงรู้ได้ “ผู้อาวุโส โ โลกวิญญาณจ้งถู่กว้างใหญ่มาก ดอนนี้ศิลาวิญญาณไร้ค่าแล้ว คาดว่าคงไม่ขุดด่อ น่าจะยังมีเหลืออยู่บ้าง”
“แด่ผู้อาวุโส ท่านสอบถามเรื่องเผ่าพิภพไปทำไม? พวกเขาทำการใหญ่ไม่ได้แล้ว หรืออาศัยอยู่ข้างบ้านแล้วยั่วโทสะท่าน?” เยี่ยจื่อเอ่ยถามอย่างสงสัย
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ “เปล่า ไม่ได้ยั่วโทสะข้า เพียงแด่หลายวันนี้ในเรือนของเขามีเผ่าปิศาจขั้นกำเนิดใหม่มามากมาย มีคนไปมาจนเสียงดังรบกวนข้า”
“อ้อ เรื่องนี้เอง” เยี่ยจื่อยิ้มแย้มขึ้น “ผู้อาวุโสวางใจเถอะ ผ่านไปไม่กี่วันก็จะไม่มีอะไรแล้ว ทุกหลายสิบหลาย
