ว่าพวกเราก็มีความสามารถ”
“เด็กน้อยเอ๊ย” จินเฟยเหยาด่าทออย่างยิ้มแย้ม
ไม่สนใจว่าสองคนนี้จะขอยามังกรคำรามอย่างไร จินเฟยเหยามองพินิจมุกในมือ นางครุ่นคิดแล้ววางมุกไว้ตรงดวงตา มือถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปเล็กน้อย จากนั้นมองผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามน นุษย์ที่หล่อเหลาสง่างามคนหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งของมุก มุกกระพริบวาบเห็นผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นปรากฏตัวขึ้นในมุกแบบเปลือยเปล่า
จินเฟยหยาปิดปากหัวเราะ ส่องมุกไปทางบุรุษเผ่ามารอีกคน จากนั้นก็เห็นเสื้อผ้าของบุรุษผู้นั้นหายไปหมด เดินเปลือยกายข้ามถนนอย่างเอ้อระเหย จากนั้นมองไปทางสถานที่ซึ่งมีผู้บำเพ็ ญเซียนสตรี จริงเสียด้วย ภายในมุกเห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเหล่านั้นไม่ได้สวมอะไรเลย บนร่างของทุกคนว่างเปล่าและแขวนถุงเฉียนคุนไว้หลายใบ ดูแล้วบอกไม่ถูกว่าประหลาดหรือน่าขำ ำ
เห็นจินเฟยเหยาทางด้านข้างถือมุกดูไปยิ้มไป พั่งจื่อก็หยิกแกมแล้วหัวเราะ “อ๊บๆๆ?”
“มิน่าเล่าเจ้าจึงนั่งอยู่ที่นี่โดยไม่กลับไปนานขนาดนี้
