ั้งคือ สิ้นเปลืองสิ่งของอยู่ที่นี่โดยสิ้นเชิง
ไม่รอให้นางด่าทอมันสักสองประโยค ร่างสีแดงเพลิงก็พุ่งมาปกป้องอยู่หน้าพั่งจื่ออย่างมีโทสะ “ห้ามรังแกท่านลุงพั่ง ท่านลุงพั่งเป็นคนดี ข้าไม่อนุญาตให้ท่านรังแกมัน”
“คนดีกะผีสิ ถ้าบอกว่าดีก็ต้องบอกว่ามันเป็นกบดี ไม่เกี่ยวกับคนเลยสักนิด!” จินเฟยเหยาด่าอย่างไม่สบอารมณ์ เนี่ยนซีทำอะไรน่ะ พั่งจื่อเพิ่งตะโกนไม่กี่ประโยคก็ถอยให้เสี่ยว วหวั่นออกมา ยายนี่ยังเทียบหวาหวั่นซีไม่ได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าไร้ประโยชน์ทั้งยังก่อเรื่องกับพั่งจื่อทั้งวัน
“ไม่สน ถึงอย่างไรก็ห้ามรังแกท่านลุงพั่ง” เสี่ยวหวั่นเข้าไปใกล้ร่างของพั่งจื่อ มีท่าทางปกป้องมันและจ้องมองจินเฟยเหยาอย่างดุร้าย
“ใครจะยุ่งกับพวกเจ้า ในเมื่อเจ้าปกป้องมันขนาดนี้ก็ขอยามังกรคำรามหลายเม็ดคืนมาให้ข้า” จินเฟยเหยานั่งพิงกำแพงทางด้านข้างและกลอกตาใส่พวกเขา
เสี่ยวหวั่นฉุดดึงพั่งจื่อ เอ่ยอย่างมั่นใจเต็มที่ “ท่านลุงพั่ง ข้าจะช่วยท่าน ข้าไม่เชื่อว่าพวกเราจะขอยามังกรคำรามไม่ได้ ให้นางเห็น