ันหน้ามามอง พบว่าคนที่ชิงสิ่งของไปคือจินเฟยเหยา ร่างที่กำลังจะระเบิดโทสะก็ลุกขึ้น จากนั้นพอมองเห็นเนี่ยนซีที่ด้านหลังนางก็รู้สึกว่าตากบใกล้จะถูกทิ่มแทงจนบอด หลังจากตะลึงไปครู่หนึ่งจึงตอบจินเฟยเหยา “อ๊บๆๆ”
“อะไรนะ สามเดือนกว่ามานี้เจ้าอยู่ที่นี่?” จินเฟยเหยาหมดวาจากับเจ้านี่โดยสิ้นเชิง มองเปลือกหอยเบื้องหน้าร่างของมันก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าขอยามังกรคำรามได้เท่าใด ดูแล้วป ปริมาณของเหลวไม่มากนัก แค่ยี่สิบสามสิบหยด”
“อ๊บๆ” พั่งจื่อตอบตามสบาย สายตามองเนี่ยนซี คิดจะเรียกเสี่ยวหวั่นออกมาเล่น
“เจ้าพูดให้ข้าฟังอีกครั้งสิ!” พอจินเฟยเหยาได้ยินก็คว้าหนังของพั่งจื่อขึ้นแล้วร้องตะโกน ของเหลววิญญาณเหล่านี้มันใช้ยาขั้นหนึ่งแลกมา จากนั้นเทใส่เปลือกหอยของตนเอง ส่วนยาขั นหนึ่งสองเม็ดทางด้านข้างมันก็วางเอง สามเดือนกว่ามานี้ ไม่เคยมีใครให้ทานแก่มันเลย อีกทั้งเทของเหลวที่นี่โดนลม ประสิทธิภาพลดลงไม่น้อย เจ็ดแปดวันต้องเติมหนึ่งคร
