พอจินเฟยเหยาหันหน้ามามอง ไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นเนี่ยนซีออกมาตั้งแต่เมื่อใด
“คนที่นี่กินเจ อีกทั้งกบย่างไม่อร่อยเท่ากบต้ม” จินเฟยเหยาแก้ไขคำพูดของเนี่ยนซี พอคิดว่าคนที่ออกจากบ้านมาคือเนี่ยนซีก็รู้สึกดีกว่าพาหวาหวั่นซีไปมากนัก ท่าทีของหวาห หวั่นซีย่ำแย่ขนาดนี้ไม่แน่ว่าจะยั่วโทสะผู้อื่น
พาเนี่ยนซีเหาะไปรอบๆ ในที่สุดจินเฟยเหยาก็พบเงาร่างของพั่งจื่อ น่าเสียดายจริงๆ ไม่มีคนจับมันไปต้มน้ำแกง
พั่งจื่อนั่งอยู่ในสถานที่ซึ่งคึกคักที่สุดของเมืองไป่เหอ ริมทางเข้าหอไห่เฉวียน เบื้องหน้าวางเปลือกหอยขนาดใหญ่ครึ่งหนึ่ง ในนั้นจงใจหยดของเหลวมังกรคำรามไว้นิดหน่อย ในเปลือกหอย ยเล็กๆ ทางด้านข้างมียาขั้นหนึ่งสองเม็ด อุ้งมือกบถือมุกเม็ดนั้นกำลังวางไว้ข้างหน้ามองผู้บำเพ็ญเซียนที่ไปมา
เจ้านี่กำลังขอทาน!
จินเฟยเหยายืนจ้องมองมันอยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง จากนั้นเดินเข้าไปใช้มือแย่งมุกในอุ้งมือมันจากด้านข้างแล้วขมวดคิ้วเอ่ยถาม “เจ้ามาขอทานอยู่ที่นี่ทำไม!”
พั่งจื่อห
