รซื้อขายอย่างยุติธรรม”
“ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่าจะขาย เช่นนั้นก็ขายเถอะ เยี่ยจื่อ พวกเราสองคนไปหอไห่เฉวียนจัดการของสิ่งนี้ก่อน อยู่ในมือก็ยุ่งยาก” จินเฟยเหยาบอก
“ได้” เยี่ยจื่อลุกขึ้นตอบรับ กำลังคิดจะออกไปกับจินเฟยเหยา นางเป็นคนที่เกิดและเติบโตในเมืองไป่เหอ ย่อมรู้ว่าสถานที่เช่นหอไห่เฉวียนอยู่ที่ใด
“เยี่ยจื่อ เจ้ารอก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า” ทว่าท่านพ่อของเยี่ยจื่อกลับเรียกเยี่ยจื่อเอาไว้และลากนางไปด้านหลัง ไม่รู้ว่าคิดจะกำชับเรื่องอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยจื่อจึงเดินออกมาพาจินเฟยเหยาออกจากบ้านไปอย่างยิ้มแย้ม