ากท่าทางใกล้จะสิ้นลมในยามปกติ พุ่งปราดมาอย่างว่องไวและจ้องมองเน่ยตานของวาฬภูเขาโดดเดี่ยวแน่วนิ่ง
ท่าทางแบบนี้ทำให้คนตกใจแทบตาย จินเฟยเหยารีบโยนเน่ยตานให้เยี่ยจื่อ ครอบครัวเยี่ยจื่อสามคนห้อมล้อมเน่ยตานและลูบคลำไม่หยุด พอเห็นก็รู้ว่าไม่เคยมีสิ่งของดีๆ เลย
“ดียิ่งนัก” ทั้งครอบครัวนอกจากคำว่าดียิ่งนักก็พูดอะไรไม่ออก
พวกเขาอารมณ์พลุ่งพล่านอยู่นาน จินเฟยเหยารอให้พวกเขาสงบจิตใจลงแล้วจึงเอ่ยถาม “ที่ข้ายังมีหัว เนื้อหนัง และกระดูก สิ่งของเหล่านี้จะจัดการอย่างไร พื้นที่ของที่นี่เล็กเกินไป ถ้านำออกมาจากถุงเฉียนคุนจะไม่มีที่วางเลย รีบคิดหาวิธี”
เยี่ยจื่อไม่เคยล่าเหยื่อตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนได้แต่มองท่านพ่อ ท่านพ่อของเยี่ยจื่อลูบเคราครุ่นคิดนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งได้ “ผู้อาวุโส ขายทิ้งไปทันทีเถอะ เหยื่อตัวใหญ่ขนาด ดนี้สามารถขายให้หอไห่เฉวียนได้ ที่นั่นมีพื้นที่กกว้างขวาง เหยื่อแบบใดก็วางได้หมด อีกทั้งไม่หลอกลวงใค
