ยศีรษะ เอ่ยวาจาไม่ปะติดปะต่อกันอยู่บ้าง “ท่านแม่ พวกเราล่าวาฬภูเขาโดดเดี่ยวได้ และนำกลับมาครึ่งตัว!”
“วาฬภูเขาโดดเดี่ยว? เยี่ยจื่อ เจ้าเหนื่อยเกินไปหรือไม่ ไปพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า ในร้านมีพวกเราดูแล” ท่านพ่อท่านแม่ของเยี่ยจื่อจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าวาฬภูเขาโดดเดี่ยวคือสิ่งใด น นั่นเป็นสัตว์ทะเลขั้นแปดเชียวนะ เยี่ยจื่อจะจับได้อย่างไร เพียงถือว่านางยากไร้จนสมองเลอะเลือน
“จริงๆ นะ” เยี่ยจื่อสะบัดมือท่านแม่ออก ลากจินเฟยเหยามาเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส รีบนำเน่ยตานออกมาให้พวกเขาดูเร็วเข้า”
เห็นท่าทางร้อนใจของนาง จินเฟยเหยาจึงเปิดถุงเฉียนคุน ค้นหาอยู่นานจึงนำเน่ยตานของวาฬภูเขาโดดเดี่ยวออกมา ในนั้นไม่เพียงบรรจุวาฬภูเขาโดดเดี่ยวทว่ายังมีสิ่งอื่นๆ อีก นางไม่ คิดจะให้เยี่ยจื่อพบว่าสิ่งของในถุงนางเป็นสิ่งที่เยี่ยจื่อไม่เคยเห็นมาก่อนดังนั้นจึงไม่ได้ยื่นให้นางดูโดยตรง
เมื่อนำเน่ยตานสีหมึกขนาดเท่าศีรษะออกมา ท่านพ่อที่ใกล้ตายของเยี่ยจื่อซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านมาตลอดก็กระโดดผลุงขึ้นทันที ปราศจ
