ไม่ได้ นางหมุนตัวและถอดกางเกงใต้กระโปรงออกอย่างร รวดเร็ว
จากนั้นก็เห็นข้างเท้าของนางมีครีบโปร่งใสอันใหญ่ปรากฏขึ้น เห็นเยี่ยจื่อเริ่มแผ่หางปลา คนก็ว่ายออกไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วนี้เร็วกว่านั่งปลาหัวอ้วนมากนัก
“เดี๋ยวก่อน!” จินเฟยเหยาพลันนึกเรื่องหนึ่งได้จึงรีบถ่ายทอดเสียงไปตะโกนเรียกนาง
เยี่ยจื่อรีบหยุดว่ายอย่างลนลาน “มีเรื่องอะไร!”
“ส่วนไหนบนร่างของวาฬภูเขาโดดเดี่ยวที่มีมูลค่าที่สุด?”
“หา?” เยี่ยจื่อนิ่งอึ้งไปนิด แล้วเอ่ยตอบทันที “ส่วนหัวมีมูลค่ามากที่สุด เน่ยตานก็อยู่ตรงตำแหน่งนั้น พวกดวงตาก็มีประโยชน์!”
“เอาละ เจ้ารีบไปได้ ยิ่งเร็วยิ่งดี” จินเฟยเหยารู้สิ่งที่ต้องการแล้วจึงโบกมือไล่นางไป
ส่วนเยี่ยจื่อเข้าใจแล้วว่านางคิดจะแย่งชิงส่วนหนึ่งจากคนเหล่านั้น ต้องล่วงเกินคนพวกนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องให้นางเอ่ยเตือนตนเองก็หลบหนีอย่างสุดชีวิต ดังนั้นหางปลาบนเท้า าจึงว่ายสุดแรงอย่างไม่คิดชีวิต อยากให้ตนเองออกจากร่องลึกในทะเลแห่งนี้เร็วๆ ใจแทบขาด
เห็นเยี่ยจื่อว่ายไปอย่างรวดเร็ว
