พแวดล้อมรอบด้านตลอดเวลา อีกทั้งน่านน้ำผืนนี้ไม่ได้มีเพียงซากนี้ซา ากเดียว เมื่อครู่ข้าพบซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างน้อยที่สุดสิบกว่าศพ”
“อ้อ ไม่ถูกต้อง ตอนนี้ลดลงไปหนึ่งศพ ถูกอะไรบางอย่างกินไปแล้ว” จินเฟยเหยาชะงักนิดหนึ่งจากนั้นบอกเยี่ยจื่อ
เยี่ยจื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังชาหนึบ รีบว่ายเข้ามาใกล้นางและเอ่ยอย่างระแวดระวัง “ผู้อาวุโสจิน พวกเรากลับกันเถอะ ข้าไม่อยากลอยอยู่ที่นี่ ท่านพ่อท่านแม่ของข้าจะเป็นห่วง”
“อย่างนั้นเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่”
“ไม่เอานะ ข้ากลัว ที่นี่ไม่มีคนยึดครองพื้นที่ ถ้ามีคนออกมาสังหารข้าจะไม่มีคนยุ่งเกี่ยวนะ” เยี่ยจื่อฉุดดึงจินเฟยเหยาไว้ไม่ปล่อย
“อย่างนั้นก็ตามข้าไปเถอะ เจ้าบอกว่าที่นี่ก็มีสัตว์ทะเลขั้นหกขั้นเจ็ดมิใช่หรือ ขอเพียงพวกเราไม่ลงไปลึก ไม่พบสัตว์ทะเลขั้นเก้าก็พอ” จินเฟยเหยายิ้มให้เยี่ยจื่อที่มีโทสะ
เยี่ยจื่อแลบลิ้น “เคยสังหารสัตว์ขั้นแปดมาหรือ?” ถ้าพาสัตว์ทะเลขั้นแปดกลับไปได้ ต่อไปก็ไม่ต้องออกมาแล้ว
สัตว์ทะเลที่นี่แตกต่างจากในพื้นที่พันหลี่ สัตว์ทะเลทางนั้นที่ตัวโตที่สุดคือเจียวถู และเนื่องจากแบกเปลือกดังนั้นจึงส
