ยเวลาสักหน่อย แต่งงานแล้วก็สามารถฝึกบำเพ็ญได้” เยี่ยจื่อเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
“เจ้าไม่วิ่งพล่านไปทั่วย่อมไม่เป็นไรแน่ ถ้าวิ่งวุ่นไปทั่ว แล้วพาบุตรสาวบุตรชายไปด้วยจะลำบากมาก” จินเฟยเหยายักไหล่อย่างดูแคลน
เรื่องนี้ยิ่งทำให้เยี่ยจื่อยิ่งไม่เข้าใจใหญ่ “ทำไมต้องออกไปเองด้วย ให้สามีออกไปก็ได้นี่นา”
“…” จินเฟยเหยามองนางอย่างหมดวาจา รู้สึกว่านางไร้เหตุผล “เด็กน้อยจะรู้เรื่องอะไร ไปไปไป”
เยี่ยจื่อบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ “ข้าอายุตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบปีแล้ว รู้เรื่องพวกนี้ดี เด็กน้อยอะไรกัน ฮึ”
นางบ่นจบก็รู้สึกว่าด้านหลังมีอะไรบางอย่างลอยมา นึกว่าเป็นสาหร่ายพุ่มหรือสาหร่ายแผ่นแถบใหญ่จึงหันหน้าไปใช้มือดึง จากนั้นมือก็สัมผัสซากที่เหลืออยู่ของผู้บำเพ็ญเซียน
“อ๊า!” เยี่ยจื่ออ้าปากกรีดร้องเสียงดัง ร่างครึ่งท่อนของซากนี้หายไปแล้ว ไม่รู้ว่าถูกคนฟันจนเป็นแบบนี้หรือถูกสัตว์ทะเลกินหมด แยกแยะไม่ออกว่าเป็นเผ่าใด ลอยมาอย่างเงียบเช ชียบ ทำให้เยี่ยจื่อตกใจไม่เบาเลย
“อุ๊บส์” จินเฟยเหยาอดหัวเราะไม่ได้ “โง่จริงๆ ในสถานที่เช่นนี้เก็บการรับรู้ไม่ได้ ต้องปลดปล่อยออกไปสังเกตสภา
