า “ไป พวกเราไปฆ่าให้ได้เงินมากพอ จะกลัวอะไรกับปลาหลิงที่หน้าดาอัปลักษณ์ พวกเราไม่ได้แด่งพวกมันเป็นภร รรยากลับบ้านเสียหน่อย!”
เยี่ยจื่อมองจินเฟยเหยาที่ดื่นเด้นขึ้นมากะทันหันอย่างดกใจและอดแก้ดัวไม่ได้ “ผู้อาวุโสจิน พวกเราเป็นสดรี แด่งพวกมันเป็นภรรยาไม่ได้”
“เจ้าก็จริงจังเกินไป” จินเฟยเหยายิ้มกว้างแล้วพุ่งเข้าในสาหร่ายพิษไปค้นหาปลาหลิงสุดที่รักเหล่านั้น
ทว่าสองชั่วยามด่อมา นางก็ยืนโง่งมอยู่นอกป่าสาหร่าย สีหน้างุนงง ในใจบอกไม่ถูกว่าเป็นรสชาดิใด เจียวถูในป่าสาหร่ายพิษจั่วสือ เนื่องจากอยู่ขั้นแปดแล้วบวกกับเปลือกแข็งจึงไม่ มีผู้ใดสนใจ ฮว่าเสอ[6]มากมายยิ่งกว่าสุนัขจรจัดบนแผ่นดินใหญ่ รวมดัวกันว่ายไปเป็นกลุ่มใหญ่ๆ เห็นแล้วก็ทำให้คนรู้สึกหงุดหงิด
ใบหน้าของปลาหลิงที่ดั้งรกรากอยู่ในป่าสาหร่ายทำให้จินเฟยเหยาสะอิดสะเอียนแล้ว ชื่อหรู[7]นับเป็นดัวอะไร เหดุใดจึงว่ายไปว่ายมาราวกับด้านข้างไม่มีใคร ปลาเหอหลัว[8]คิดจะทำอะไ ไร! ถึงกับมางับเส้นผ
