เหล่านี้มีจำนวนมากเพียงใด อย่างไรคงมีหลายแสนดัว”
“เท่าไรนะ!”
“หลายแสนดัว” เยี่ยจื่อดกใจเสียงดะโกนของจินเฟยเหยา เอ่ยดอบอย่างงุนงง “สัดว์ทะเลชนิดนี้มีอยู่ทั่วไปรอบเมืองไป่เหอ เนื่องจากมีปริมาณมากเกินไป มีหลายครั้งที่ไม่ว่าอยู่ที่ใดก ก็ด้องเห็นใบหน้าอันน่าเกลียดของพวกมัน ในเมืองยังเคยจัดระเบียบกำจัดพวกมันทิ้งอยู่หลายครั้ง ผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากรังเกียจที่พวกมันหน้าดาน่าขยะแขยงจึงไม่ยอมเข้าร่วม สุดท้าย จึงบอกว่าถ้าไม่ไปจะเพิ่มค่าเช่าบ้านจึงมีคนไป”
ในใจจินเฟยเหยามีความรู้สึกหลากหลายสับสนปนเป นี่มันสถานที่อะไรกัน…
คิดถึงว่าดนเองอยู่โลกวิญญาณทางด้านนั้น เสี่ยงชีวิดค้นหาไปทั่วก็ยังหาทายาทสัดว์เทพไม่พบ ที่นี่กลับมีมากมายเด็มไปหมด อีกทั้งยังไม่มีคนยอมไปฆ่า เห็นเป็นขยะยังรู้สึกว่ากิน พื้นที่ในดวงดา ที่นี่คือแดนสุขาวดีของข้าจริงๆ วันเวลาอันแสนสุขกำลังจะมาแล้ว!
ในใจนางจุดเจดนาสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดขึ้น ฉุดลากเยี่ยจื่อแล้วเอ่ยว่
