ยามังกรคำรามหนึ่งเม็ด วันหนึ่งอย่างน้อยที่สุดต้องเก็บให้ได้กี่ร้อยเม็ด เหตุใดยังยากจนแบบนี้” จินเฟยเหยาว่ายน้ำพลางถ่ายทอดเสียงถาม
นางไม่คุ้นเคยกับการพูดในน้ำทะเลจึงมักจะดื่มน้ำลงไปโดยไม่รู้ตัว คิดไปคิดมาจึงถ่ายทอดเสียงดีกว่า ทั้งชัดเจนทั้งไม่ต้องกลืนน้ำ
เยี่ยจื่อได้ยินคำพูดของนาง กลับส่ายศีรษะราวกับกลองป๋องแป๋ง “ไหนเลยมีเรื่องดีงามขนาดนั้น วันหนึ่งหาได้สิบเม็ดก็นับว่าไม่เลวแล้ว”
โง่งมขนาดนี้เชียว? จินเฟยเหยาจำได้ว่าตอนมาเมื่อวาน หอยนานาชนิดก็นอนอยู่บนพื้น ให้คนหยิบได้ตามสบาย เงินนอนอยู่บนพื้นก็เก็บไม่ได้ยังจะมีประโยชน์อะไร
ติดตามเยี่ยจื่อมาถึงป่าปะการังแถบหนึ่ง นางเก็บปลาหัวอ้วน จากนั้นว่ายไปค้นหารอบด้านบนพื้นท้องทะเล เยี่ยจื่อไม่เก็บเปลือกหอยที่วางอยู่เต็มพื้น ทว่าเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่า างอยู่ตลอดเวลา จินเฟยเหยาก็ตามไป จากนั้นเห็นเยี่ยจื่อซ่อนตัวอยู่ด้านหลังปะการังกองหนึ่ง กวักมือเรียกนางอย่างลับๆ ล่อๆ ทั้งยังบอกใบ้ให้จินเฟยเหยาเบาเสียงหน่อย
จับเปลือกหอยยังต้องเงียบๆ หรือ จินเฟยเหยาว่ายไปหาด้วยสีหน้าสงสัย มองผ่านปะการังออกไปตามท
