ต่างกัน ทว่าแทบทั้งหมดเป็นอาหารชนิดเดียวกัน จินเฟยเหยาหยิบตะเกียบมองอย่างหมดวาจา ไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด
“พวกเจ้ากินเจหรือ?” จินเฟยเหยาเอ่ยถาม
ทั้งบ้านเยี่ยจื่อยกชามพลางมองดูนาง “ใช่ พวกเรากินเจมาตลอด คนทั้งเมืองไป่เหอล้วนกินเจ ถึงสังหารสัตว์ทะเลก็ไม่นำเนื้อเข้ามาในเมือง อยากกินก็ได้แต่กินอยู่นอกเมือง ภายในเมือง งห้ามกินเนื้อ”
“เพราะเหตุใด!” ไร้เหตุผลมากไปแล้ว ผู้บำเพ็ญเซียนงดอาหารไม่กินข้าวนั้นช่างเถอะ ถึงกินก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกินเจอย่างเดียว
“เนื่องจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือเนื้อมังกรเทพ ดังนั้นจึงห้ามทุกคนกินเนื้อ เผ่าปิศาจชอบกินอาหารตามธรรมชาติ ถึงพลังบำเพ็ญเพียรสูงก็ยังไม่ลืมกินอาหาร ทว่าเนื่องจากเกี่ยวพันกับเนื้ อมังกรเทพ พวกเรากินเจก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรอีกสองเผ่าก็ไม่กินอาหาร คำสั่งห้ามนี้ไม่ค่อยมีผลกับพวกเขา ท่านรีบลองชิมดู อร่อยมากนะ” เยี่ยจื่อนำสาหร่ายวางลงเบื้องหน้าจินเฟ ฟยเหยาอย่างกระตือรือร้น พรุ่งนี้ยังคิดจะให้นา
